Αν κατάφερε κάτι η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να μάθουν και οι κάτω των 30 ετών τί σημαίνει η Ελλάδα να κόβεται – κατά διαστήματα – στα δύο, να βρίσκονται χιλιάδες τρακτέρ στα δεκάδες μπλόκα σε όλο το οδικό δίκτυο, αεροδρόμια- λιμάνια – τελωνεία να παραμένουν υπό την ασφυκτική πίεση των αγροτών… Με άλλα λόγια, αποτελεί απόλυτα δικό της έργο όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία οδήγησε στις ιστορικές αγροτικές κινητοποιήσεις…
Μάλιστα, όλα αυτά εξελίσσονται σε μια περίοδο για το πολιτικό σκηνικό που κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχει «κομματικό καπέλο». Άλλωστε πoιο κόμμα π.χ. εδώ στη Θεσσαλία μπορεί να χειραγωγήσει έναν ξεσηκωμό με αντίστοιχα χαρακτηριστικά;
Πλέον, το επόμενο ερώτημα έχει να κάνει με τις αιτίες που οδήγησαν τον αγροτικό κόσμο στο μεγάλο κύμα της έμπρακτης διαμαρτυρίας… Προφανώς είναι τα μεγάλα και διαχρονικά προβλήματα (π.χ. κόστος παραγωγής) που αντί θα τιθασεύονται, οξύνονται. Το γεγονός ότι ο παραγωγός πουλά πάμφθηνα στο χωράφι και το ίδιο προϊόν, λίγα χιλιόμετρα μακριά, έχει πανάκριβη τιμή στο ράφι. Το δεδομένο, ότι ο πρωτογενής τομέας βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία με το «φάντασμα» της υπερσυγκέντρωσης να μοιάζει όλο και πιο ορατό και κυρίως…
Οι αγρότες κατάλαβαν πως ενώ αυτοί προσπαθούν και δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, άλλοι – χωρίς ιδιαίτερο κόπο – ζουν ως μεγιστάνες, ενώ το «πλιάτσικο» στις κοινοτικές ενισχύσεις είχε γίνει καθεστώς.
Τώρα… το ποτάμι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ενώ – τουλάχιστον ακόμη και τώρα – ούτε ο «κοινωνικός αυτοματισμός» – βλέπε στοιχεία δημοσκοπήσεων – μπορεί να αποτελέσει τον μόνο σύμμαχο της Κυβέρνησης…
Γ.Α.
