Αρχές της δεκαετίας ‘90…
σε μία ιδιωτική τηλεόραση…
που στα πρώτα της βήματα…
πειραματιζόταν…
αντιγράφοντας τα μεγάλα ζωντανά σόου της Ιταλίας…
κάθε Κυριακή…
απόγευμα μέχρι βράδι…
τρεις τέσσερις ώρες…
η οικογένεια στηνόταν…
μπροστά στο ciao antenna…
βλέποντας ακόμη και εκείνοι…
που είχαν μόνο ακούσει…
το Γιώργο Μαρίνο…
ο Γιώργος Μαρίνος…
ίσως ο μεγαλύτερος σόουμαν που έβγαλε αυτή η χώρα…
τον είχα δει…
ζωντανά…
στη θρυλική Μέδουσα…
με την οποία είχε συνδέσει το όνομά του…
στις τελευταίες του παραστάσεις…
τον Γιώργο Μαρίνο…
έπρεπε να τον δεις ζωντανά στη σκηνή…
για να καταλάβεις…
γιατί ήταν μεγάλος…
τραγουδούσε μοναδικά…
χόρευε μοναδικά…
έπαιζε θέατρο…
έκανε σάτιρα…
μιμούνταν με τη φωνή πρόσωπα…
από πολιτική αλλά θέατρο…
όλα αυτά μαζί…
και πάντα με ζωντανή ορχήστρα…
όταν όλη η Ελλάδα…
περίμενε κάθε Κυριακή…
το «λυσσάξτε τσαούσες»
ο Γιώργος Μαρίνος…
συναντιόταν με τη Δεσποινίδα Μαργαρίτα…
το έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε…
μια σκληρή πολιτική αλληγορία…
μια δασκάλα…
μπροστά σε μια τάξη…
που σταδιακά μετατρέπεται σε αυταρχική εξουσία…
η Μαργαρίτα ξεκινά ως παιδαγωγός…
καταλήγει σε ένα μικρό, σχεδόν γελοίο…
επικίνδυνο καθεστώς…
τα κίτρινα έντυπα της εποχής…
περίμεναν τον Μαρίνο…
σε μία τρανς εκδοχή της Μαργαρίτας…
ο Μαρίνος ανέβηκε στη σκηνή…
παίζοντας ένα γυναικείο ρόλο…
με αντρικό κουστούμι πουκάμισο και τιράντες…
φωτίζοντας την εξουσία…
μακριά από τη μεταμφίεση ή ως κωμικό νούμερο…
αντιμετώπισε το έργο…
με τον πιο σκοτεινό τρόπο…
εκεί που γέλιο και απειλή συνυπάρχουν…
η Μαργαρίτα του Μαρίνου…
γελοία και τρομακτική…
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα…
μπορούσε να περάσει…
από το χάδι στην ταπείνωση…
τον ξαναείδα στην εκπνοή της δεκαετίας…
1998…
ως εμβληματικό Κομπέρ…
στην Λούλου…
όπως αυτή ανέβηκε στο Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη…
μετά…
τον έχασα…
λες και ο Γιώργος Μαρίνος…
δεν χωρούσε στην νέα χιλιετηρίδα…
αποσύρθηκε από τα φώτα σταδιακά μετά το 2000…
το 2010-2012…
χάνεται από όλους…
παραμένει εξαφανισμένος…
ενώ τακτικά…
η αναζήτησή του…
ήταν κάτι…
σαν το ιερό δισκοπότηρο της κίτρινης δημοσιογραφίας…
έτσι κι αλλιώς..
όλα όσα είχε υπηρετήσει…
σε όλα όσα έβαλε την μοναδική του παρουσία…
τον είχαν ξεχάσει…
όσο τα φώτα είναι ανοιχτά…
το κοινό χειροκροτεί…
όταν σβήσουν…
τότε…
αρχίζει μια άλλη παράσταση…
πολύ πιο σιωπηλή…
και συχνά…
πολύ πιο σκληρή…
απομένει μόνο ένα δωμάτιο…
η μοναξιά…
λίγες αναμνήσεις…
και η αίσθηση ότι η παράσταση τελείωσε…
χωρίς αυλαία…
ο κόσμος θυμάται πιο εύκολα τη λάμψη…
ενώ ξεχνά τον άνθρωπο πίσω από αυτήν…
στο τέλος…
έρχεται το ρεπορτάζ από τη μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων…
η έκθεση ενός ανθρώπου…
που δεν είχε πλέον τη δυνατότητα…
να ελέγξει τη δημόσια εικόνα του…
μια εμφάνιση για το τέλος…
χωρίς την αξιοπρέπεια της απόστασης…
ο Γιώργος Μαρίνος…
είχε επιλέξει ο ίδιος πότε θα πέσει η αυλαία…
στο τέλος κάποιοι δεν τον άφησαν…
στο δικαίωμα αυτής…
της τελευταίας σκηνοθεσίας της ζωής του…
βάζοντάς τον…
μπροστά σε έναν φακό που δεν είχε ο ίδιος επιλέξει…
όμως…
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θυμάται τον Γιώργο Μαρίνο έτσι…
η λάμψη του…
φωτίζει τα μεγαλύτερα σκοτάδια…
πίσω από τη λάμψη…
τον ακούω…
Δεσποινίς Μαργαρίτα…
να φωνάζει καθώς φεύγει…
«είμαι εδώ…
να σας προετοιμάσω για τη ζωή…
μια ζωή που είναι σκληρή και αδυσώπητη»…
