Αργοπορημένος χιονιάς χαϊδεύει τη γη κι απάνω της τα βήματα σου ζεσταίνουν τα δικά μου, έγραφα τον Μάρτη του ’23 στο ημερολόγιο που κάνουμε με τον εικαστικό και πολύ φίλο Μελά Καραγιάννη, (εκδόσεις Larissanet), κι όπως κάθε πρώτη του μηνός το ανέβασα στη σελίδα μου στα σόσιαλ με την ευχή για καλό μήνα…
Αυτό έγινε λίγο πριν τα μεσάνυχτα…ύστερα κτύπησε το τηλέφωνο και μπήκε ο ξένος πόνος που ΄γινε δικός σου, δικός μου, δικός μας, γιατί χάθηκαν κάηκαν ζωές που έπρεπε να ζεσταίνουν την ανάσα των ανθρώπων τους και »έμειναν χωρίς οξυγόνο…», κι άφησαν άδειες για πάντα αγκαλιές, γιατί ένα άχρηστο κράτος, ένα επικίνδυνο κράτος έκλεισε εκατοντάδες, μην πω χιλιάδες σπίτια, εν καιρώ ειρήνης, γιατί κάθε παιδί είναι δικό σου παιδί, κι έχει πάντα μια γωνιά στο δρόμο σου… εκτός κι αν πιστεύεις πως μόνο εσύ έχεις παιδί…,γιατί το ένα, γιατί το άλλο ντράπηκα για την ανάρτηση και την κατέβασα…
Πέρασαν τρία χρόνια από κείνο το βράδυ, τρία χρόνια που για όσους δεν είχαμε δικούς μας ανθρώπους να πρωταγωνιστούν στην τραγωδία η ζωή κύλησε, πότε με χαρές πότε με ζόρια αλλά κύλησε, κυλάει η ζωή, δεν θα υπήρχε αλλιώς ο κόσμος αν η ζωή δεν μπουμπούκιαζε ακόμη και στην ξέρα…
Κύλησε, με προβλήματα , με πολέμους κοντινούς να σου κόβουν την ανάσα, οι μακρινοί δεν μας πολυένοιαξαν ποτέ, με καιρικές καταστροφές, με αγωνίες, καύσωνες, αυξήσεις, εφορίες, υπερφυσικά τιμολογιακά φυσικά αέρια, Δεήδες κι όλα τα συναφή, κάναμε κι εκλογές βέβαια…δώσαμε χιλιάδες ψήφους στον απόγονο του εθνάρχη για να τον σώσει η βουλευτική του ασυλία, δώσαμε όλοι μας με κάποιον τρόπο…δεν έγινε το σαράντα τα κατό έτσι από μόνο του, τρία χρόνια τώρα είδαμε πολλά, δεν έχω και πολλές λέξεις μέχρι τετρακόσιες σηκώνει η στήλη…τι να πρωτογράψουν τα μολύβια, έτσι κι αλλιώς τα γνωρίζετε όλοι σας καλύτερα από εμάς εδώ.
Στο διάβα του όμως ο χρόνος, μας έφερε κοντά, πολύ κοντά όταν κληθήκαμε να βγούμε στις πλατείες και στους δρόμους για τα Τέμπη, για τη μεγαλύτερη σε καιρό ειρήνης τραγωδία για αυτή τη χώρα, τη δική μας χώρα.
Και βγήκαμε!
Είχαμε χρόνια να βγούμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικές ταυτότητες και πολιτικές ιδεοληψίες.
Βγήκαμε για να στείλουμε έστω ένα δάκρυ, μια λέξη, μια προσευχή σε πενήντα επτά νεκρούς που δεν σκοτώθηκαν σε εμπόλεμη ζώνη, γυρνούσαν από εκδρομή, δουλειά, διήμερο στο πατρικό, με τα τάπερ της γιαγιάς και της μαμάς γεμάτα μουσακάδες και γεμιστά…,που είχαν γλυκοφιλήσει δυο χείλη με την υπόσχεση του γυρισμού, αγκάλιασαν δυο φίλους λέγοντας τους την άλλη φορά κερασμένα από μένα μπρο…,βγήκαμε να πάρουμε αγκαλιά τον πόνο των γονιών τους, βγήκαμε να ζητήσουμε την τιμωρία των ενόχων και την δικαίωση των θυμάτων, δεν είναι απλά νεκροί, θύματα του συστήματος είναι.
Με αφορμή την έναρξη της κύριας δίκης για την τραγωδία των Τεμπών γράφεται αυτό το κείμενο, συγγνώμη αν ξεφύγαμε λίγο…,αλλά όλοι όσοι τρία χρόνια ζητούν δικαιοσύνη Δευτέρα αχάραγα θάναι στη βασίλισσα του κάμπου, η βασίλισσα για καιρό θάναι κάτω από τα φώτα της επικαιρότητας, εμείς που ζούμε κάτω από το στέμμα της ας της ευχηθούμε να ζήσει μέρες ιστορικές κι ας ελπίσουμε πως αυτό που έγραψε η Σιμόν Βέιλ, »δικαιοσύνη, αλήθεια, ομορφιά, είναι αδελφές και σύμμαχοι. Με τρεις τόσο ωραίες λέξεις, δεν υπάρχει ανάγκη να ψάξουμε για άλλες», να το ζήσουμε και μάλιστα σύντομα.
