Κάπου στην καρδιά της Ευρώπης, εκεί όπου τα δάση είναι σκοτεινά και ατελείωτα και ο χρόνος μοιάζει να έχει ξεχάσει να περάσει, στέκει εδώ πάνω από 800 χρόνια ένα άγνωστο στους πολλούς κάστρο βγαλμένο από παραμύθι: το Trakošćan Castle, στην Κροατία.
Άθικτο. Αγέρωχο. Κρυμμένο μέσα στο απέραντο δάσος.
Ζωντανή μνήμη της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Εκεί, λοιπόν, στη μέση του πουθενά, καταχείμωνο, συνέβη κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ σε κάστρο.
Ένα ελληνικό πιάνο μεταφέρθηκε στην κορυφή του, για να αφηγηθεί μια ιστορία.
Πάνω στην πέτρα που κουβαλά αιώνες ζωής, ιστορίες βασιλιάδων, πριγκιπισσών και ιπποτών, η Έλενα Ξυδιά άφησε τη μουσική να μιλήσει.
Στο κάστρο, στη φύση στην ιστορία.
Ήταν η πρώτη φορά, εδώ και 800 χρόνια, που ένα πιάνο στεκόταν στην κορυφή ενός κάστρου και αφηγούνταν νότες στη γλώσσα του χρόνου.
Το γύρισμα ήταν δύσκολο. Ίσως το πιο δύσκολο που έχει κάνει ποτέ η Έλενα Ξυδιά και ο Πασχάλης Μάντης.
Στις 5.30 το πρωί ήταν όλα έτοιμα.
Το πιάνο στην κορυφή του κάστρου. Το κρύο τσουχτερό, υγρασία, αέρας και 90% πιθανότητες βροχής…
Βροχή δεν ήρθε ποτέ κάποιος εκεί πάνω είχε άλλα σχέδια…Οταν το φως ήρθε, συνέβη κάτι μοναδικό.
Σαν να συμμετείχε ο Θεός στο γύρισμα, και θέλησε να δημιουργήσει το δικό του σκηνικό,ένα πέπλο από σύννεφα κατέβηκε αργά. Η ομίχλη τύλιξε το κάστρο. Τα δάση χάθηκαν μέσα στο απέραντο λευκό…μια εικόνα απίστευτη που ούτε τα μεγαλύτερα studio του Hollywood δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν!
Και ξαφνικά η φύση σώπασε….και άκουγε… τις μελωδίες της Έλενας.
Για λίγες στιγμές, το Trakošćan έμοιαζε να αιωρείται στον παράδεισο δεν ήταν απλώς ένα ιστορικό μνημείο. Ήταν σκηνή. Ήταν σύμβολο. Ήταν υπενθύμιση ότι ο πολιτισμός δεν είναι μουσειακός, είναι ζωντανός, όταν του δίνεις χώρο να αναπνεύσει.
Το βίντεο που γεννήθηκε είναι ένας διάλογος μνήμης ανάμεσα στην ιστορία , τη φύση τον άνθρωπο και τη μουσική.
Ένα κάλεσμα να ξαναδούμε την πολιτιστική κληρονομιά όχι ως παρελθόν, αλλά ως παρόν και μέλλον.
