Στη Θεσσαλία, κανένας δεν έμεινε ανεπηρέαστος από το καταστροφικό πέρασμα του Daniel και του Elias το 2023. Ήταν τέτοιο το μέγεθος της καταστροφής που ακόμη και όσοι δεν υπέστησαν υλικές ζημιές επηρεάστηκαν ψυχολογικά. Γιατί ένας συγγενής, ένας γνωστός, ένας γείτονας, σίγουρα κάτι έπαθε ή έχασε. Από την καταστροφή χωραφιών και κατοικιών, μέχρι την απώλεια ζώων ή ακόμη και ανθρώπων. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ιδιαίτερα σημαντικός αποδείχτηκε ο ρόλος των φωτορεπόρτερ. Με την κάμερά τους ως εργαλείο, κατέγραψαν από την πρώτη στιγμή την πραγματικότητα με αμεσότητα, τεκμηριώνοντας το μέγεθος της θεομηνίας.
Ωστόσο, σε περιόδους μεγάλων καταστροφών – είτε φυσικών, είτε πολεμικών, είτε κοινωνικών – η τέχνη γενικότερα αναδεικνύεται ως ένα ισχυρό μέσο έκφρασης, μνήμης και θεραπείας. Γίνεται έτσι καταφύγιο για όσους βιώνουν την καταστροφή, τρόπος συλλογικής επεξεργασίας του τραύματος και φωνή για όσους δεν μπορούν να μιλήσουν. Κι αυτό το γνωρίζει καλά η εικαστικός Μάρω Κωστοπούλου, η οποία με δικά της έργα συμμετείχε πριν λίγο καιρό στην έκθεση στον Μύλο του Παππά με τίτλο ««Πλημμυροχρωμία… Από το φωτορεπορτάζ στον καμβά – η μνήμη της πλημμύρας σε χρώμα».
Μιλώντας στη larissanet η Μάρω Κωστοπούλου, είχε αναφέρει: «Όλος ο κόσμος στη Θεσσαλία συνδέεται με έναν τρόπο με τις πλημμύρες του 2023. Στον Πλατύκαμπο που μένω το βιώσαμε έντονα, μείναμε σχεδόν 10 μέρες αποκλεισμένοι στο χωριό, δεν είχαμε πρόσβαση στην πόλη ή στις γύρω περιοχές για πολλές μέρες. Αρκετοί γύρω μας έπαθαν σοβαρές ζημιές οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν αποκατασταθεί πλήρως».
Για τη σχέση της με τη ζωγραφική αλλά και την έκθεση είχε υπογραμμίσει ότι: «Ζωγραφίζω ερασιτεχνικά, τα τελευταία χρόνια που έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο πιο συστηματικά. Από μικρή όταν ήμουν όμως μου άρεσε η ζωγραφική. Μου αρέσει να ζωγραφίζω εικόνες της καθημερινότητας, ή φωτογραφίες των φωτογράφων, μεγάλος δάσκαλος για μένα είναι ο Μιχάλης Βακαλούλης, ο οποίος είναι εξαιρετικός και ως δάσκαλος και ως άνθρωπος».
Όσον αφορά στην ιδέα της Έκθεσης αρχικά την επηρέασαν οι φωτογραφίες του Λεωνίδα Τζέκα, με τα νεκρά ψάρια που άρχισαν να βγαίνουν από τα φρεάτια. «Η τέχνη μας φέρνει πιο κοντά και μας βοηθάει να μοιραζόμαστε τον πόνο», ανέφερε ακόμη.
Σε μια περίοδο λοιπόν που οι πλημμύρες άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στη Θεσσαλία, το έργο της Μάρως Κωστοπούλου υπενθυμίζει –δυο χρόνια μετά- ότι η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Με την ευαισθησία και τη ματιά ενός ανθρώπου που έζησε τον φόβο, τον αποκλεισμό και την αβεβαιότητα, μετέτρεψε τον προσωπικό πόνο αλλά και τον πόνο μιας ολόκληρης κοινωνίας σε εικόνες που συνομιλούν με τη μνήμη και την αλήθεια.
Η συμμετοχή της στην έκθεση «Πλημμυροχρωμία… Από το φωτορεπορτάζ στον καμβά – η μνήμη της πλημμύρας σε χρώμα» δεν ήταν μόνο μια καλλιτεχνική πράξη· ήταν μια πράξη μαρτυρίας. Μέσα από τα χρώματα και τις υφές της, οι φωτογραφίες των φωτορεπόρτερ αποκτούν νέα διάσταση: γίνονται ζωντανές αφηγήσεις, προσκαλώντας τον θεατή να μην ξεχάσει, να επεξεργαστεί, να συμπαρασταθεί. Για την ιστορία οι φωτορεπόρτερ που συμμετείχαν στην Έκθεση ήταν οι εξής: Τζέκας Λεωνίδας, Κυδώνας Γιώργος, Καστανάρας Δημήτρης, Κουσιώρας Βαγγέλης, Αγοραστός Βασίλης, Ντάμπλης Βασίλης, Καλιακούδας Θανάσης, Τσιάρας Κώστας.
Λάμπρος Αναγνωστόπουλος
