φωτ. larissanet.gr
Με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του βιβλίου «Μαθαίνοντας (σ)τη φυλακή» από τις εκδόσεις Φυλάτος, πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής στον Κοινωνικό Χώρο “Ven, seremos” στη Λάρισα συζήτηση με τη συγγραφέα Αντιγόνη Ευστρατόγλου.
Η μεταδιδακτορική ερευνήτρια του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και εκπαιδευτικός σε σχολεία φυλακών παρουσίασε βασικά ευρήματα της τριετούς εθνογραφικής της έρευνας, η οποία βασίστηκε σε αφηγήσεις ζωής δεκάδων κρατούμενων μαθητών σε έξι σχολεία φυλακών ενηλίκων.
Η Αντιγόνη Ευστρατόγλου επισήμανε μεταξύ άλλων: «Σήμερα στο Ven, seremos, ένα καινούργιο χώρο που έχει ανοίξει, που έχει στόχο να χωρέσει όσο περισσότερους ανθρώπους γίνονται kai ξεκινάω να πω αυτό, γιατί δεν είναι τυχαίο που η πρώτη παρουσίαση αυτού του βιβλίου γίνεται εδώ.
Αυτό το βιβλίο μιλάει για μια ομάδα ανθρώπων, πολύ πιο ποικιλόμορφοι από ό,τι νομίζουμε, που χωράει πολλών διαφορετικών εμπειρίες και ζωές, αλλά μας είναι σχεδόν αόρατοι. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ισχυρά συναισθήματα για τη φυλακή.
Το βιβλίο έχει στόχο όχι τόσο να δείξει και να εξηγήσει και να πει, όσο να μας καλέσει να αναρωτηθούμε. Είναι όντως λύση; Μπορεί ποτέ η φυλακή, ο αποκλεισμός, ο εξορισμός από την κοινωνία να είναι λύση;
Ένας άνθρωπος που υποτίθεται ότι κάνει ένα λάθος, ή κάνει πράγματι ένα λάθος, πόσο μάλλον ένα έγκλημα, αυτό που βασικά προκαλεί είναι ότι σπάει τον κοινωνικό δεσμό. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να τον σπάσουμε και άλλο; Να τον σπάσουμε και για τα παιδιά του, για τους απογόνους του, για τους γείτονές του, για την κοινότητά του;».
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε το τι σημαίνει να επιστρέφει κανείς στα θρανία ενώ βρίσκεται σε καθεστώς εγκλεισμού, αλλά και γιατί οι ίδιοι οι κρατούμενοι συχνά αποκαλούν τη φυλακή «μεγάλο σχολείο». Παράλληλα, τέθηκαν ερωτήματα γύρω από την έννοια της «επανένταξης», την απουσία συστηματικής καταγραφής της πορείας των αποφυλακισμένων και τη δυσκολία της κοινωνίας να φανταστεί εναλλακτικές μορφές δικαιοσύνης πέρα από τη φυλακή.
Η συγγραφέας ανέδειξε τις αντιφάσεις της εκπαιδευτικής εμπειρίας μέσα στη φυλακή, αλλά και όσα εκπαιδευτικοί και μαθητές ξαναβρίσκουν στα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας, τα οποία συχνά έχουν χαθεί από το τυπικό σχολείο εκτός φυλακών.
