Από την αναμονή για προσωπικό βοηθό μέχρι τις καθημερινές δυσκολίες στην εργασία και την προσβασιμότητα, ο Βασίλης Καραμπίλιας περιγράφει μια πραγματικότητα που απέχει από την ισότητα, «με ευθύνες της Κυβέρνησης», όπως τονίζει
Του Λάμπρου Αναγνωστόπουλου
Τον Βασίλη Καραμπίλια τον συναντάμε στην πόλη συνήθως να κινείται με το αμαξίδιό του ή να παρακολουθεί κάποια πολιτιστική εκδήλωση. Κανονίσαμε τη συνάντησή μας για να συζητήσουμε κυρίως το θέμα του προσωπικού βοηθού, ένα πρόγραμμα που εξακολουθεί να εφαρμόζεται με τη διαδικασία της κλήρωσης – κάτι που θεωρεί εντελώς άδικο.
Το πρόγραμμα του προσωπικού βοηθού ξεκίνησε το 2022 και, τρία και πλέον χρόνια μετά, συνεχίζει να εφαρμόζεται με κλήρωση. Έχουν γίνει ήδη τρεις κληρώσεις και ο ίδιος έχει μείνει εκτός. Αυτό από μόνο του δείχνει πόσο αργά προχωρά η διαδικασία. Στη larissanet μιλά ακόμη για την εμπειρία του ως άτομο με αναπηρία και εκπαιδευτικός, αναδεικνύοντας τα προβλήματα, τις ελλείψεις στην ειδική αγωγή και τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Αναλυτικά η συνέντευξη:
Ποια είναι τα κριτήρια για τη χορήγηση προσωπικού βοηθού;
Τα κριτήρια δεν είναι εισοδηματικά. Αφορούν όλους και σχετίζονται με την πάθηση. Μετά την κλήρωση, έρχεται επιτροπή του ΕΦΚΑ για αξιολόγηση.
Προσωπικά έχω ποσοστό αναπηρίας 85% εφ’ όρου ζωής, λόγω σπαστικής τετραπληγίας. Έχω δικαίωμα στην εργασία κανονικά.
Γιατί θεωρείτε προβληματική την κλήρωση;
Η κλήρωση παρουσιάζεται ως «δίκαιη», αλλά στην πράξη δεν είναι. Άνθρωποι με σοβαρές ανάγκες μπορεί να μένουν εκτός για χρόνια. Το πρόγραμμα θα έπρεπε να βασίζεται στις πραγματικές ανάγκες και όχι στην τύχη. Απευθύνθηκα σε βουλευτές της Κυβέρνησης αλλά μου είπαν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν σε καμία παραβίαση της νόμιμης διαδικασίας. Εγώ όμως δεν εννοούσα αυτό. Είναι προβληματική όλη η διαδικασία και το γνωρίζουν.
Τι θα έπρεπε να αλλάξει;
Καταρχάς, να καταργηθεί η κλήρωση. Ο προσωπικός βοηθός πρέπει να δίνεται σε όλους όσοι τον έχουν ανάγκη, με βάση αντικειμενικά κριτήρια.
Επίσης, θα μπορούσε να υπάρξει απογραφή των ατόμων με αναπηρία σε κάθε Περιφέρεια και Δήμο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, θα μπορούσε να οργανωθεί καλύτερα η παροχή του βοηθού, σε συνεργασία με το Ταμείο Ανάκαμψης, από το οποίο χρηματοδοτείται το πρόγραμμα.
Σήμερα, η έλλειψη σχεδιασμού οδηγεί σε καθυστερήσεις που δημιουργούν αδιέξοδα. Δεν γίνεται να περιμένει κάποιος επ’ αόριστον για μια τόσο βασική υποστήριξη. Δεν γίνεται τα άτομα με αναπηρία να είμαστε στο περιθώριο από την Κυβέρνηση. Προσωπικά ήμουν στη ΝΔ, πλέον όμως ανήκω στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, γιατί απογοητεύτηκα πλήρως από την παράταξη που κυβερνά.
Ποια είναι η εμπειρία σας ως εκπαιδευτικός στην ειδική αγωγή;
Υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις. Φέτος υπηρετώ με απόσπαση στο 1ο Ειδικό Σχολείο Λάρισας, ενώ η οργανική μου θέση είναι στο σχολείο «Ρόζα Ιμβριώτη» στην Καισαριανή.
Η δουλειά είναι απαιτητική. Στις τάξεις υπάρχουν παιδιά με αυτισμό, νοητική υστέρηση και σύνδρομο Down. Σε κάθε τάξη βρίσκονται τρεις εκπαιδευτικοί, καθώς απαιτείται συνεχής ετοιμότητα.
Έχω δεχτεί ακόμη και επιθέσεις εν ώρα μαθήματος, περιστατικά που δείχνουν τη δυσκολία της καθημερινότητας. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορείς να κατηγορήσεις τα παιδιά. Χρειάζεται σωστή διαχείριση και υποστήριξη.
Πώς αξιολογείτε τις συνθήκες εργασίας;
Οι αποδοχές είναι χαμηλές σε σχέση με τις απαιτήσεις. Ένας καθαρός μισθός γύρω στα 955 ευρώ δεν επαρκεί, ειδικά αν κάποιος χρειάζεται να καλύψει βασικά έξοδα διαβίωσης. Και μια βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος είχε πει να σταματήσουν να είναι τζαμπατζήδες οι εκπαιδευτικοί. Εκεί φτάσαμε, να λέγονται αυτά χωρίς καμία επίπτωση.
Υπάρχουν, βέβαια, και θετικά βήματα. Για παράδειγμα, η δυνατότητα απόσπασης για άτομα με αναπηρία άνω του 80% είναι ένα σημαντικό μέτρο. Είναι θα έλεγα το μοναδικό καλό που έκανε η ΝΔ τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει και ένα σοβαρό θέμα με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Δεν γίνεται να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί μέσω μιας τυποποιημένης διαδικασίας και ο Πρωθυπουργός ή βουλευτές να μην αξιολογούνται για τίποτα.
Ποια είναι η εικόνα της Λάρισας ως προς την προσβασιμότητα;
Η κατάσταση είναι καλύτερη στο κέντρο πλέον, αλλά εκτός κέντρου υπάρχουν σοβαρά προβλήματα. Οι μετακινήσεις με αναπηρικό αμαξίδιο γίνονται συχνά με δυσκολία και κίνδυνο, λόγω κακής κατάστασης δρόμων και έλλειψης υποδομών εδώ και χρόνια. Εγώ έχω μάθει να κινούμαι άνετα, παρά τις δυσκολίες. Δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, πρέπει να πάω στη δουλειά μου.
Σε πολλά καταστήματα όμως δεν υπάρχει πρόσβαση, ενώ συχνά χρειάζεται βοήθεια για να μπει κάποιος. Υπάρχουν και αρνητικές συμπεριφορές από οδηγούς ή περαστικούς, που δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα. Ελπίζω, επειδή βλέπω να γίνονται και πολλά έργα, να βελτιωθεί κι άλλο η πόλη και να γίνει ακόμη πιο φιλική στα άτομα με αναπηρία.
