H ΕυαγγεΛία Γκουντρουμπή γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μόναχο. Η καταγωγή της είναι από το Σαραντάπορο Ελασσόνας. Σήμερα ζει μόνιμα στη Λάρισα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων με ειδίκευση στη Μουσειολογία και Πολιτιστική Μουσειακή Διαχείριση, έκανε μεταπτυχιακό στο Project Management, ενώ σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο επιστημονικό πεδίο του place/city branding.
Έχει εργαστεί ως υπεύθυνη του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης Θεσσαλίας – Info-Point Europe, ενώ ήταν συντονίστρια του ελληνικού δικτύου των Info-Points και εκπρόσωπός του στα όργανα της Ε.Ε.
Επίσης εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα ως Σύμβουλος Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων και στη συνέχεια σε πανεπιστήμια και ΟΤΑ στην αναζήτηση, προώθηση, διαχείριση και συντονισμό ευρωπαϊκών προγραμμάτων, στη διοργάνωση ειδικών εκδηλώσεων, σεμιναρίων, συναντήσεων, ημερίδων και συνεδρίων. Σήμερα εργάζεται στο Δήμο Λαρισαίων, στο Γραφείο Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων.
Είναι παντρεμένη με τον έμπορο Αλέξανδρο Θώμο, ιδιοκτήτη μιας από τις παλαιότερες επιχειρήσεις στην πόλη μας, την «Θώμος Χαρτοπλαστική» και έχει ένα γιο, τον Δημήτρη.
Δραστήρια σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, δραστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αρθρογραφεί στον τοπικό τύπο για θέματα που αφορούν την πολιτική, την τοπική αυτοδιοίκηση, τις πόλεις και στην Athens Voice για πόλεις του κόσμου και εντυπώσεις από ταξίδια.
Το 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Ο καρκίνος, οι γενναίοι φίλοι μου κι εγώ», ενώ η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου που έγινε στη Λάρισα στις 5 Δεκεμβρίου 2019 στο κατάμεστο Θέατρο «Κώστας Τσιάνος» χαρακτηρίστηκε από τις πιο πετυχημένες του 2019.
Πρόκειται για ένα βιβλίο εν μέρει αυτοβιογραφικό, με αληθινές ιστορίες αλλά και στοιχεία μυθοπλασίας. Ο τίτλος, αντιπροσωπευτικός του περιεχομένου του βιβλίου της. Ο καρκίνος, ως κοινός παρονομαστής της συγγραφέως και των γενναίων φίλων της, που ξεδιπλώνουν σιγά – σιγά το δώρο που λέγεται ζωή. Ένα βιβλίο με αλήθειες που συγκινούν, προκαλούν γέλιο, αισιόδοξο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως βιβλίο αυτοβοήθειας. Με μηνύματα για όσους νόσησαν/νοσούν, για όσους έχουν φίλους που νόσησαν/νοσούν, αλλά τελικά για όλους.
«Αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα μήνυμα αυτό είναι πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε γενναίοι. Μπορούμε να αντέξουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε ότι μπορούμε. Αν η ζωή τα φέρει έτσι και χρειαστεί, το ανακαλύπτουμε» θα μας πει.
