Φωτ. Βάνια Τλούπα
Γεννήθηκε σε μια μικρή κωμόπολη της Φλώρινας το Αμύνταιο. «Η μητέρα μου μου έμαθε ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Ο πατέρας μου, μου έμαθε πώς να το κάνω αυτό, αλλά και πόσο σημαντικό είναι να διατηρήσει κανείς τις αξίες του στην πορεία» εξιστορεί στα «Πρόσωπα».
Το 1993 εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στη Λάρισα. Μια νεοσύστατη τότε Σχολή, όπου «οι καθηγητές και το περιβάλλον εκεί αποτέλεσαν για μένα πηγή έμπνευσης για τα επόμενα βήματά μου στην ιατρική» σημειώνει η κα Βερυκούκη.
Αποφοίτησε το 1999 και στη συνέχεια, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της υπηρεσίας υπαίθρου, επέλεξε την ειδικότητα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας.
Η ειδικότητα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας αποτελούν ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και στρεσογόνο επάγγελμα. «Επέλεξα την ειδικότητα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας από αγάπη για τη γυναίκα στις διάφορες φάσεις της ζωής της και ιδιαίτερα για τη μαγική στιγμή που γίνεται μάνα. Ο τοκετός είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός, πρωτίστως για τη μητέρα αλλά και για το γιατρό και τη μαία που συμμετέχουν σε αυτό» επισημαίνει η κα Βερυκούκη.
Το 2002 έλαβε την υποτροφία «Ηράκλειτος» στο πλαίσιο της οποίας, ολοκλήρωσε την εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή τον Ιωάννη Μεσσήνη.
Από το 2011 εργάζεται ως ιδιώτης γιατρός στη Λάρισα. Παράλληλα, παρακολουθεί και συμμετέχει ενεργά σε επιστημονικά συνέδρια στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης.
Είναι παντρεμένη με τον γυναικολόγο Απόστολο Ζαβό και είναι μητέρα δυο παιδιών, της Αλεξίας και του Γιάννη, φοιτητών πλέον της Ιατρικής. «Η ανατροφή των παιδιών αποτελεί πρόκληση στις μέρες μας, ο στόχος είναι να μεγαλώσει κανείς σωστούς ανθρώπους και να τους καθοδηγήσει ανεξάρτητους στην αναζήτηση και την επίτευξη των ονείρων τους» υπογραμμίζει η κα Βερυκούκη.
Η καθημερινή πολύωρη απασχόληση σε ένα τόσο απαιτητικό και φορτισμένο περιβάλλον τόσο στο ιατρείο, στα χειρουργεία όσο και στις αίθουσες τοκετών αφήνουν ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Οι καθημερινές ανάγκες της οικογένειας και η ανατροφή των παιδιών τον περιορίζουν ακόμη περισσότερο «όποτε μπορώ προσπαθώ να αποφορτιστώ από την πίεση της δουλειάς. Ένα καλό βιβλίο, μια βόλτα για περπάτημα, αλλά κυρίως η μουσική κι ο χορός δρουν για μένα ψυχοθεραπευτικά. Νομίζω ότι με όλα αυτά που ζούμε σήμερα, ο καθένας πρέπει να βρει ασφαλείς διεξόδους για να διατηρήσει τη σωματική, νοητική, αλλά κυρίως τη ψυχολογική και συναισθηματική του ισορροπία» δηλώνει στα «Πρόσωπα».
Οι αναπάντεχες συγκυρίες έχουν φέρει μια νέα πραγματικότητα, στις οποίες ο ιατρικός κλάδος συνεχίζει να αντιστέκεται. «Θεωρώ ότι στην δύσκολη για όλους εποχή, η παροχή σωστής ιατρικής φροντίδας σε αυτούς που τη χρειάζονται παραμένει πρωταρχική προτεραιότητα, παρόλους τους κινδύνους που υπάρχουν. Η άμεση επαφή με τον ασθενή σήμερα είναι πιο σημαντική από ποτέ έτσι, ώστε ο άνθρωπος να μη χάσει την εμπιστοσύνη, αλλά και την ελπίδα του στην Ιατρική» τονίζει η κα Βερυκούκη.
