Ο πρώην πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να κάνει πράξη το δικό του όραμα, εντός Ελλάδας. Το θεωρητικό κείμενο που δημοσιεύτηκε χθες από την ομάδα του Ινστιτούτου που το επεξεργάζονταν εδώ και δύο, περίπου, μήνες θα αποτελέσει τον ιδεολογικό «μπούσουλα» του εγχειρήματος
Το ιδεολογικό στίγμα πάνω στο οποίο θα επιχειρήσει να στήσει τη νέα πολιτική κίνηση του, έδωσε χθες στη δημοσιότητα ο Αλέξης Τσίπρας (ΕΔΩ). Ο πρώην πρωθυπουργός, μέσα από αυτό το κείμενο-μανιφέστο ετοιμάζεται να απευθυνθεί στους πολίτες, στις παραγωγικές δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα με τα οποία συνυπήρξε στο πρόσφατο παρελθόν, στοχεύοντας στην ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης.
Σύνθεση για την ανασύνθεση
Τα όρια ανάμεσα στην Ανανεωτική Αριστερά και τη Σοσιαλδημοκρατία, επί αρκετά χρόνια ήταν δυσδιάκριτα. Για αυτό και οι μετακινήσεις στελεχών ανάμεσα σε αυτά τα δύο «συγγενικά» ρεύματα, ήταν ένα συχνό φαινόμενο.
Στην Ελλάδα, όμως, η σχέση αυτή ήταν -και παραμένει- και ανταγωνιστική. Τουλάχιστον σε εκλογικό επίπεδο. Επί δεκαετίες, όταν ενισχύονταν το ΠΑΣΟΚ -βασικός εκφραστής της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα- το ΚΚΕ εσωτερικού και αργότερα ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ, έδιναν μάχη εκλογικής επιβίωσης.
Το ίδιο συνέβη και όταν αντιστράφηκαν οι ρόλοι, στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, όταν η Κουμουνδούρου κατέστη ο βασικός κορμός της Δημοκρατικής Παράταξης. Πλέον, μετά τα όσα μεσολάβησαν από το 2023 και μετά, έχει καταστεί ξεκάθαρο ότι τα υπάρχοντα κόμματα των δύο χώρων, δεν μπορούν να αποτελέσουν έναν ισχυρό πόλο, με κυβερνητική προοπτική.
Και αυτό προσπαθεί να αλλάξει ο Αλέξης Τσίπρας, επιδιώκοντας να δώσει μια νέο «πνοή» σε ολόκληρο τον προοδευτικό χώρο. Με απλά λόγια, επενδύει στη σύνθεση των τριών προοδευτικών ρευμάτων, με στόχο να υπάρξει η ανασύνθεση ολόκληρης της παράταξης.
Με δεδομένο το διεθνώς «αμαρτωλό» παρελθόν της Σοσιαλδημοκρατίας, αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον στην προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα, είναι η προσπάθεια να μετατοπίσει προς τα αριστερά το πολιτικό «εκκρεμές» της όλης προσπάθειας.
Αριστερότερα, τουλάχιστον από τη φιλελεύθερη εκδοχή της κεντροαριστεράς που κυριάρχησε διεθνώς από τα μέσα της δεκαετίας και μετά.
«Οι τρεις αυτές δυνάμεις που δεν τοποθετούνται ασφαλώς στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα αριστερά του, καλούνται να ασκήσουν αριστερές πολιτικές αναδιανομής και ενίσχυσης των μη ευνοημένων και των μεσαίων στρωμάτων στα κέντρα και όχι στο περιθώριο των κοινωνιών. Ορισμένοι το αποκαλούν αυτό διαχείριση, εμείς το ονομάζουμε επαναστατική αλλαγή», αναφέρεται στο κείμενο.
Ένα σχέδιο πολλών χρόνων
Όσοι γνωρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα και το πολιτικό του σκεπτικό, ξέρουν ότι η σκέψη του για τη σύμπλευση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής Οικολογίας, βρίσκεται στο μυαλό του εδώ και πολλά χρόνια. Ίσως και περισσότερο από μια δεκαετία.
Από την εποχή που ήταν πρωθυπουργός, για την ακρίβεια και μετείχε ως παρατηρητής στις προπαρασκευαστικές συνόδους των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Την ίδια περίοδο είχε ανοιχτό «δίαυλο» επικοινωνίας και με την «Πράσινη οικογένεια» στην Ευρώπη.
Και οι αλήθεια είναι ότι όποια βοήθεια έλαβε κατά την περίοδο των μνημονίων και των διαπραγματεύσεων, ήταν από ευρωπαίους ηγέτες που προέρχονταν, ως επί το πλείστον, από τη Σοσιαλδημοκρατία, όπως για παράδειγμα ο Φρανσουά Ολάντ και ο Ματέο Ρέντσι.
Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό το σχέδιο έμεινε στο «συρτάρι» για πολλά χρόνια. Όχι μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο – εκεί που οι Σοσιαλιστές της Γηραιάς Ηπείρου έχουν αποδειχθεί στην πράξη δεξιότεροι των δεξιών τα τελευταία 30 χρόνια. Αλλά και στην Ελλάδα, καθώς το ΠΑΣΟΚ, είχε μετατραπεί σε κόμμα-«συμπλήρωμα» της Νέας Δημοκρατίας και βασικός παράγοντας του λεγόμενου «αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου».
Πλέον, ο πρώην πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να κάνει πράξη το δικό του όραμα, εντός Ελλάδας. Το θεωρητικό κείμενο που δημοσιεύτηκε χθες από την ομάδα του Ινστιτούτου που το επεξεργάζονταν εδώ και δύο, περίπου, μήνες θα αποτελέσει τον ιδεολογικό «μπούσουλα» του εγχειρήματος.
Στην πράξη, μένει να φανεί αν θα «αγκαλιαστεί» από τους προοδευτικούς πολίτες, οι οποίοι αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, μέσω της ανασύνθεση του λεγόμενου προοδευτικού χώρου.
Αντώνης Γκιόκας
