Μία μικρή άγνωστη ιστορία για το 1967 μοιράστηκε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ο ιστορικός διευθυντής της Σχολής Παραδοσιακής Μουσικής Λάρισας κ. Γιώργος Δεληγιάννης.
Σας τη μεταφέρουμε αυτούσια διατηρώντας σύνταξη και ορθογραφία:
«Στις αρχές του 1967 ετοιμαζόμασταν κατά εκατοντάδες μικρά παιδιά -ένας ολόκληρος σειρμός από πολλά βαγόνια θα ξεκινούσε – να έρθουμε από τη Βουδαπέστη στην πατρίδα. Τα διαβατήρια δεν θα ήταν ουγγαρέζικα, εφόσον για τους Ούγγρους εκεί είμασταν Έλληνες, αλλά ούτε και ελληνικά εφόσον για τις Ελληνικές κυβερνήσεις δεν είμασταν Έλληνες.
Έτσι το διαβατήριο που πέρναμε στην θέση εθνικότητα έλεγε στα ουγγρικά: ,,hontalan’’, όπου το hon = πατρίδα και το talan = είναι αφαιρετικό= χωρίς, δίχως, δηλαδή άπατρις. Φυσικά εμείς όλα τα παιδιά, δεν γνωρίζαμε από διαβατήρια, και περιμέναμε με λαχτάρα να έρθει το καλοκαίρι για να πάμε στο μεγάλο μας ταξίδι στην Ελλάδα των γονιών μας. Αλλά ο Απρίλης στις 21 του μηνός μας κατέστρεψε όλα τα όνειρα μας για εφτά χρόνια, συν άλλα 4-5 ώσπου να πάρουμε την άδεια για επαναπατρισμό.
Εδώ είμαστε η Χορωδία του Συλλόγου των Ελλήνων της Ουγγαρίας στην Ουγγρική Κρατική Τηλεόραση στην Βουδαπέστη παρουσιάζοντας αντιστασιακά τραγούδια κατά της χούντας, με μαέστρο,τον αγαπητό μας Βούλγαρο μουσικό Emil Paraskevov, που μας συνόδευε με το ακορντεόν και εγώ είμαι στο νταούλι.
Αυτά μέρα που είναι…»
Δείτε χαρακτηριστικές φωτογραφίες:
