«Η πολιτική διεξάγεται ολοένα και πιο πολύ σαν ατομικό άθλημα μηδενικού αθροίσματος. Εξ ου και κανείς δεν συνεργάζεται με κανένα και κανείς δεν πιέζεται να συνεργαστεί με κανένα» σημειώνει ο Νίκος Ράπτης και εξηγεί:
«Χωρίς αναφορά σε πραγματικές συλλογικότητες και θεωρώντας δεδομένη τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, οι πολιτικοί δεν έχουν πολλά να κάνουν πέρα από το να φροντίζουν την καριέρα τους. Στην Ελλάδα φερ’ ειπείν, το ζήτημα της κυβερνητικής αλλαγής στις επόμενες εκλογές τίθεται μόνο (ή κυρίως) σαν ρητορικό σχήμα, αν και τη ζητάνε μεταξύ των 2/3 και των 3/4 των πολιτών.
Οι ηγέτες της, νέοι και παλιότεροι, έκπτωτοι και ανερχόμενοι, δεν τη θεωρούν προτεραιότητα. Εάν έβαζαν στο επίκεντρο της σκέψης και της δράσης τους την επίλυση των συγκεκριμένων λαϊκών προβλημάτων, οι συγκλίσεις και οι συναινέσεις θα προέκυπταν αβίαστα. Αλλά ενδιαφέρονται κύρια για την προσωπική τους πολιτική πορεία και εκείνη των πολιτικών τους φιλων και συνοδοιπόρων, του πράγματος δηλαδή που αποκαλείται κόμμα».
