Του Γιάννη Γιαννακόπουλου
Δε συνηθίζω να μιλώ συχνά για πρόσωπα. Ούτε μ’ αρέσει να γράφω «αγιογραφίες». Όμως στην περίπτωση δύο ανθρώπων την πορεία ζωής των οποίων παρακολουθώ χρόνια, είμαι υποχρεωμένος να το κάνω. Να μιλήσω γι’ αυτούς. Για το ηθικό τους ανάστημα, το αίσθημα ευθύνης που μεταφέρουν και κυρίως για την φύση τους. Μια φύση που κάθε φορά μου θυμίζει πως θα έπρεπε να είναι οι άνθρωποι.
Ο Δημήτρης Μπαμπαλής και η Ιωάννα Καραβάνα. Διευθυντής του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του ΓΝΛ ο πρώτος, Πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών η δεύτερη. Δύο πορείες παράλληλες στην κοινωνική δράση που πρόσφατα συναντήθηκαν σε μια προσπάθεια να συγκροτηθεί – για πρώτη φορά στην περιοχή μας – μια δομή ανακουφιστικής φροντίδας για τους ασθενείς τελικού σταδίου. Στην πραγματικότητα μιλάμε για μια ευκαιρία της κοινωνίας μας να κάνει το αυτονόητο: Να δείξει λίγο σεβασμό στην απαιτούμενη αξιοπρέπεια των ανθρώπων που φεύγουν από τη ζωή.
Δεν ξέρω τι θα καταφέρουν μ’ αυτό. Ξέρω ότι είναι δύσκολο, χρειάζεται χρήματα, υποδομές, ανθρώπους και κυρίως χρόνο. Ξέρω όμως ότι το παλεύουν κλέβοντας χρόνο από τις δουλειές τους, τους δικούς τους ανθρώπους, τις υποχρεώσεις τους. Κι εκεί ακριβώς θέλω να σταθώ: Στο πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζεις την ανάγκη που βρίσκεται έξω από την «αυλή» σου. Πόσο σημαντικό είναι να θεωρείς ότι ο χρόνος και η προσπάθεια που θα δαπανήσεις δεν έχουν ένα άμεσο αντίκρισμα για σένα, αλλά για κάποιον άλλο. Κάποιον που μπορεί να μη γνωρίσεις ποτέ, αλλά ήδη νιώθεις τον πόνο του. Κι αυτή ακριβώς είναι η καρδιά της κοινωνικής αλληλεγγύης. Της ανθρωπιάς.
Παρακολουθώ εδώ και καιρό το πάθος με το οποίο υπερασπίζονται την ιδέα της δομής. Την επίμονη τους. Τη διαρκή κίνηση και την πίεση προς τους πάντες. Χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, αντιθέτως με πολύ προσωπικό κόστος. Ψάχνω να βρω από που πηγάζει όλη αυτή η ενέργεια. Η εμπειρία μου δεν έχει αντίστοιχα παραδείγματα. Όποιον βλέπω να μάχεται με σθένος, έχει πάντα ένα προσωπικό στόχο να κατακτήσει. Δεν το κατακρίνω, απλώς το διαπιστώνω.
Και στην άλλη πλευρά βλέπω δυο ανθρώπους που, ενώ έχουν τους προσωπικούς τους στόχους και είναι ήδη καταξιωμένοι σ’ αυτούς, βρίσκουν χρόνο, ενέργεια και διάθεση να παλεύουν για το περισσότερο. Τους θαυμάζω. Και για να πω την αλήθεια, κάπως τους ζηλεύω. Ζηλεύω τον ηθικό τους κώδικα, την ακεραιότητα τους, την εμπεδωμένη αλληλεγγύη τους. Την επιβεβαίωση της ανθρώπινης φύσης.
Σ’ ένα κόσμο που σαπίζει μέσα στη διαφθορά και τη μανιώδη επίδειξη νεοπλουτισμού και βλακείας, υπάρχει ο Δημήτρης και η Ιωάννα.
Θαυμασμός και σεβασμός…
