Γράφει ο Άκυς Μητσούλης
Καλοκαίρι…
δεκαετία του ’80…
είχες νοικιάσει σαιζόν…
κάποια από τις γκαρσονιέρες στα παράλια…
40 χιλιάδες δραχμές…
για τους influencers και content creators που δεν είναι εξοικειωμένοι με τις δραχμές…
117,39 ευρώ για ένα χρόνο…
όσο δηλαδή τα ψώνια του σαββατοκύριακου στο σουπερμάρκετ…
κάπως έτσι…
οι καλοκαιρινές διακοπές της οικογένειας…
άρχιζαν με το κλείσιμο των σχολείων…
και έφθαναν μετά το δεκαπενταύγουστο…
επιβεβαιώνοντας με τον καλύτερο τρόπο…
εκείνα τα «μπάνια του λαού» που έλεγε ο Ανδρέας…
αν δεν είχες νοικιάσει..
η εκδρομή στην παραλία…
ήταν μια μικρή οικογενειακή οδύσσεια…
πριν ο Κρίστοφερ Νόλαν την κάνει ταινία…
συγκλονίζοντας τους απανταχού ελληνολάτρες…
που τα ξέρουν από πρώτο χέρι…
μιας και ζούσαν στην εποχή του Τρωικού Πολέμου…
με την εξίσου Ωραία αλλά πιο σκουρόχρωμη Ελένη…
από το προηγούμενο βράδυ…
πριν την εκδρομή στην παραλία…
γινόταν ολόκληρη στρατιωτική προετοιμασία…
το ψυγειάκι γέμιζε με κεφτεδάκια, ντοματοκεφτέδες, καρπούζι, παγωμένο νερό…
και καμιά πορτοκαλάδα…
που μέχρι να φτάσει στην παραλία…
είχε χάσει ήδη το ανθρακικό από τις αναταράξεις του δρόμου…
η ψάθα διπλωνόταν…
η ομπρέλα φορτωνόταν στο πορτμπαγκάζ…
και η μεγαλύτερη αγωνία της ημέρας…
ήταν να βρεις σημείο που να σε πιάνει το μελτέμι αλλά όχι ο ήλιος…
η θάλασσα ήταν δωρεάν…
η άμμος δωρεάν…
η θέα δωρεάν…
το μόνο που πλήρωνες…
ήταν η βενζίνη…
και κανένα παγωτό-πύραυλος στον γυρισμό…
δεν χρειαζόσουν καμία εφαρμογή…
για να σου δείξει ποιο σημείο είναι ελεύθερο…
όλα ήταν ελεύθερα…
σήμερα η παραλία…
είναι τα 120 ενωμένα εργοστάσια…
έκθεση επίπλων πολυτελείας…
παρά ακρογιαλιά…
εκεί που κάποτε άπλωνες μια ψάθα…
τώρα χρειάζεσαι τραπεζικό δάνειο για να ακουμπήσεις πετσέτα…
οι ξαπλώστρες σαλονοτραπεζαρίες…
έχουν αποκτήσει τιμές μεζονέτας…
οι ομπρέλες έχουν μετατραπεί σε ιδιωτικά περίπτερα…
με κουρτίνες, κουνουπιέρες…
το σκρίνιο της γιαγιάς…
για μια πιο vintage αισθητική…
καναπέδες, πρίζες USB…
και δεν αποκλείεται σύντομα να διαθέτουν και θυρωρό…
παλιά πήγαινες στη θάλασσα για να δροσιστείς…
σήμερα πας για να ξανανιώσεις το γνώριμο συναίσθημα που σε χτυπάει…
όταν ανοίγεις το φάκελο με τον λογαριασμό του ηλεκτρικού…
το ταπεινό τοστ…
έδωσε τη θέση του στο…
«artisan club sandwich με τραγανό μπέικον, αφρό μουστάρδας και νότες μεσογειακής αύρας»…
είναι το ίδιο άθλιο κλαμπ σάντουιτς που ξέραμε…
με μία υποψία μπέικον…
απλώς τώρα κοστίζει…
όσο κόστιζε κάποτε μια εβδομάδα διακοπών…
το δε νερό…
πωλείται λες και εμφιαλώθηκε στις πηγές της αιώνιας νιότης…
κάποτε τα μπάνια του λαού ήταν δικαίωμα…
σήμερα είναι πακέτο υπηρεσιών…
δεν πας στην παραλία…
κάνεις κράτηση…
δεν κάθεσαι στην άμμο…
επιλέγεις εμπειρία…
δεν βουτάς στη θάλασσα…
συμμετέχεις σε θαλάσσιο event…
και κάπου εκεί…
ανάμεσα στις ξαπλώστρες των 80 ευρώ…
στα κοκτέιλ των 30…
και στα πάρκινγκ που χρεώνουν…
όσο κοστίζει το αυτοκίνητο που έχεις…
ακούγεται σαν φάντασμα η φράση του Ανδρέα…
σήμερα…
αν κάποιος την επαναλάμβανε…
θα έπρεπε να προσθέσει…
«τα μπάνια του λαού…
με πιστωτική κάρτα, τρεις άτοκες δόσεις…
και ένα εφεδρικό νεφρό για ώρα ανάγκης.»…
το κείμενο αυτό…
δεν είναι κείμενο νοσταλγίας…
με τους σύγχρονους όρους…
είναι κείμενο που καταγράφει την εξέλιξη…
εκείνο το παλιό ελληνικό καλοκαίρι…
δε χάθηκε…
εξελίχθηκε…
όχι από την κλιματική αλλαγή…
όχι από τις μέδουσες…
όχι από τα μποφόρ…
ούτε από τον φουκαρά τον λαγοκέφαλο…
που τον κυνηγάνε όλοι…
ενώ αυτός είναι σπίτι του στη θάλασσα…
εκείνο το ελληνικό καλοκαίρι…
χάθηκε…
συγγνώμη εξελίχθηκε…
όταν η θάλασσα έπαψε να είναι θάλασσα…
και έγινε επιχειρηματικό πλάνο…
όταν η ψάθα…
θεωρήθηκε φτώχεια…
όταν το κεφτεδάκι…
κρίθηκε λιγότερο φωτογενές από το brunch…
και όταν τα μπάνια του λαού…
μετατράπηκαν στα μπάνια όσων μπορούν ακόμη να πληρώσουν τον λογαριασμό…
χωρίς να χρειαστούν ναυαγοσώστη…
μόλις δουν την απόδειξη…
