Με μια ξεχωριστή ανάρτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης η Λαρισαία βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Ευαγγελία Λιακούλη, γράφει για τα γενέθλιά της, γιορτάζει σήμερα, αλλά και τι θα ήθελε να την ευχηθούνε.
Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει στο κείμενό της υπό τον τίτλο «Η ευχή…»:
Πως και πως το περίμενα, θυμάμαι…Μέτραγα με ανυπομονησία 28, 29 και …επιτέλους, 30 Απρίλη- σαν αιώνας μου φαινόταν! Πρωτομαγιά και μετά, η μεγάλη μέρα μου. Μόνο δική μου..
2 Μαίου: Γενέθλια! «Τα καλά παιδιά, το Μάη είναι γεννημένα», έλεγε χαμογελαστά η συγχωρεμένη η γιαγιά μου, που το πικρό, πάντα γλυκό το έκανε …
Πολύ μου άρεσε ο Μάης. Τέλειωνε το κρύο που με τίποτε δεν μπορούσα από μικρή να το σηκώσω. Όλα μετά άνθιζαν, τα χωράφια ανασταίνονταν, το χώμα μύριζε, η αυγή ήταν μαγεία και η δύση γλυκό αποχαιρέτημα.
2 Μάη. Όλα ήταν έτοιμα για την μεγάλη ώρα – το απόγευμα, μετά το φαγητό θα έσβηνα το κεράκι μου, μαζί με την οικογένεια, με καλεσμένους τη γιαγιά, τον παππού και τις ξαδέρφες μου. Η τούρτα γενεθλίων ένα σιροπιασμένο παντεσπάνι με ζάχαρη άχνη, το ωραιότερο γλυκό, η παντοτινά θεσπέσια τούρτα γενεθλίων μου, από τα χεράκια της μανούλας μου…χωρίς φρούτα του δάσους, καραμελωμένα αμύγδαλα, φουάν..μανέ και κουμέ, χωρίς σπασμένα κομμάτια εκλεκτής ελβετικής σοκολάτας καλυμμένα με μακαρόν, ούτε φλογισμένες φλύδες κανέλας σε μικρά σουδάκια με βελούδινη κρέμα πατισερί..Ήταν ένα ταπεινό, απλό, σιροπιασμένο παντεσπάνι! Με αυγά, γάλα και αλεύρι… με όλη την αγάπη, την τρυφεράδα και τη ζεστασιά του κόσμου…με ζάχαρη άχνη που έμενε γύρω από τα χίλια, σα λευκά μουστάκια και προκαλούσε καρκαριστά γέλια …κι όλο πιο πολύ την πασπάλιζα γύρω από τα χείλη! Πάντα μου άρεσε να βλέπω τους άλλους να γελούν…Αυτή η συλλογική ευτυχία της στιγμής, ήταν σαν φωτογραφία που ήθελα να κρατήσω για πάντα.
Και μετά οι ευχές ! «Να ζήσεις πολλά και καλά χρόνια , μόνο υγεία και καλή πρόοδο». Μόνο υγεία! Δεν μπορούσα να καταλάβω την αξία της…νόμιζα τότε ότι σήμαινε να μην χτυπήσω παίζοντας…σωστό κι αυτό! Ωστόσο, αρκετά χρόνια μετά, μέσα στο μαγνητικό τομογράφο, όπου το μηχάνημα σκάναρε το κορμί για να δει αν ήταν «από τίποτε , μέχρι πολύ σοβαρό», κατάλαβα τί σημαίνει «μόνο υγεία!» – πόσο μεγαλειώδης ευχή…
Τα χρόνια πέρασαν, οι άνθρωποι περνούσαν μέσα από τη ζωή και η ζωή μέσα από μένα…Οι περισσότεροι έμειναν κι όσοι έφυγαν, ποτέ δεν ήταν εκεί… Συνάντησα όλα τα.. φρούτα του δάσους, κονταροχτυπήθηκα με τα ..εκλεκτά κομμάτια της ελβετικής κουλτούρας, πήρα φωτιά από τις φλογισμένες φλύδες της ήττας και απόλαυσα τη διαδρομή της περιπέτειας προς τη νίκη, σαν έπαθλο βελούδινης κρέμας πατισερί…
Το πιο ανυπόμονο πλάσμα του κόσμου, έγινε υπομονετικό, μπουσούλισε, βάδισε, σηκώθηκε, έπεσε, ξανάπεσε και ξανασηκώθηκε, αλλά τελικά.. περπάτησε ! Η ευτυχία και η δυστυχία ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι, μια μοιραία διαδοχή, ουσία της ίδιας της ζωής…
Κι ο χρόνος περνά και τα χρόνια λιγοστεύουν. Τα γενέθλια το υπενθυμίζουν, με ένα οξύμωρο- χαρμόσυνο τρόπο. Η ζωή στα μάτια μου έμοιαζε πάντα σαν χορός αρχαίας τραγωδίας- γύρω μου φωνές παρότρυνσης, επίκρισης, αγωνίας, εντολής…φωνές έντονες, επιβλητικές, αδιαπραγμάτευτες … Τα γενέθλια σκέφτομαι ότι είναι μια μικρή στάση μέσα στον χρόνο, για να κοιτάξει κανείς όχι μόνο πόσα χρόνια πέρασαν, αλλά κυρίως πόση ζωή χώρεσε μέσα τους. Πόσους αγώνες , πόσες πληγές , πόση αγάπη, πόση ευθύνη, πόση απογοήτευση αλλά και πόση ελπίδα!
Η αείμνηστη αγαπημένη Φίλη Ειρήνη Παπά, μου είχε πει κάποτε ότι «η ηλικία δεν μετριέται με έναν αριθμό, αλλά με τις φορές που στάθηκες όρθιος όταν χρειάστηκε να αντισταθείς»! Και η μέρα που γεννήθηκες και ακόμη ζεις, είναι η υπενθύμιση ότι η ζωή είναι εδώ, παρούσα και ακόμη σε καλεί.
Να ονειρευτείς ξανά. Να αγαπήσεις πιο βαθιά. Να δημιουργήσεις περισσότερα. Να διεκδικήσεις μεγαλύτερα. Να αφήσεις πίσω σου λίγο περισσότερο φως απ’ όσο βρήκες. Και ίσως, η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου δεν είναι ..να μη γερνά.
Αλλά να μη μικραίνει η ψυχή του.
Ο τεράστιος Νίκος Καζαντζάκης έγραφε: «Φτάσε όπου δεν μπορείς»… Ξυπνώ και παρακαλώ το Θεό να μας δίνει δύναμη να παλεύουμε . Με τόλμη και Φως. Με Ανθρώπους αληθινούς γύρω μας . Να φτάσουμε εκεί όπου δεν μπορούμε.. με εκείνη τη βαθιά εσωτερική νεότητα που δεν την αγγίζει ο χρόνος, που αψηφά το «δεν μπορείς» και κρατάει μόνο το «φτάσε»…και τρελαίνεται η ψυχή με τις αποκοτιές του Ανθρώπου κι όλο τον ανεβάζει ψηλά και ψηλότερα…
Κι όταν πια φτάσει, όσο μπορέσει κι όσο προλάβει, τον ανταμείβει. Ταξιδεύει στο Φως, κρατώντας στο χέρι ένα κομμάτι σιροπιαστό παντεσπάνι, πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη, από τα χέρια της μάνας του – αντίδωρο που δεν συμβιβάστηκε με το λίγο και δεν φοβήθηκε το πολύ!
Αυτό θέλω σήμερα να μου ευχηθείτε …»
