Φτωχότερη είναι πλέον η καλλιτεχνική κοινότητα της Λάρισας, καθώς έφυγε από τη ζωή ο εικαστικός και ιστορικός της Τέχνης Γιάννης Χριστάκης μετά από σοβαρή περιπέτεια υγείας. Ένας άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τη δημιουργία, την εκπαίδευση και την πολιτιστική ζωή της πόλης.
Ο Γιάννης Χριστάκης γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Lund της Σουηδίας, από όπου αποφοίτησε το 1981, συνεχίζοντας εκεί ως τακτικός ερευνητής στον τομέα των τεχνών. Η πορεία του μοιράστηκε ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Σουηδία, με δεκάδες εκθέσεις, εκπαιδευτικές δράσεις και συνεργασίες.
Υπηρέτησε ως σύμβουλος Πολιτισμού του Δήμου Λαρισαίων την περίοδο 2015-2020, ενώ δίδαξε εικαστικά στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας – Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα και ιστορία της τέχνης, ρυθμολογία επίπλου και ελεύθερο σχέδιο στο ΤΕΙ Λάρισας, στο τμήμα Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ξύλου και Επίπλου στην Καρδίτσα. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία, ενώ μέχρι και τους τελευταίους μήνες παρέμενε ενεργός, συμμετέχοντας στην ομαδική έκθεση «Μικρές Ιστορήσεις» στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας.
Πίσω από τον δημιουργό υπήρχε ένας άνθρωπος με κοινωνική ευαισθησία, κάτι που φάνηκε έντονα μετά τις καταστροφικές πλημμύρες στη Θεσσαλία, όταν έχασε περισσότερα από τριάντα σημαντικά έργα του μέσα στα λασπόνερα. Παρά το προσωπικό του πλήγμα, έστρεφε το βλέμμα και στους ανθρώπους που είχαν πληγεί περισσότερο.
Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη larissanet, είχε δηλώσει χαρακτηριστικά:
«Έχασα μερικά σημαντικά έργα μου από τις πλημμύρες, αλλά τι να πουν και άλλοι συνάνθρωποί μου που έχασαν τα πάντα».
Ακόμη, περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατούσε στις πλημμυρισμένες περιοχές, είχε πει μια φράση που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την κοινωνία και την αλληλεγγύη: «Ο καθένας παλεύει μόνος του να σταθεί στα πόδια του».
Παρά τις δυσκολίες που βίωνε, δεν εγκατέλειπε ποτέ τη δημιουργία. Αντίθετα, σχεδίαζε μια μεγάλη εικαστική έκθεση με θέμα την πλημμυρισμένη Θεσσαλία, πιστεύοντας πως η τέχνη μπορεί να μετατρέψει τον πόνο σε συλλογική μνήμη. Όταν είχε ερωτηθεί αν η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει παρηγορητικά σε περιόδους κρίσης, είχε απαντήσει με τη χαρακτηριστική απλότητα που τον διέκρινε: «Σαφώς και μπορεί».
Ο Γιάννης Χριστάκης αφήνει πίσω του ένα σημαντικό εικαστικό έργο, εκατοντάδες μαθητές και συνεργάτες που γνώρισαν το πάθος του για την τέχνη, αλλά και μια διαρκή παρακαταθήκη προσφοράς στον πολιτισμό της Λάρισας. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας δημιουργικής διαδρομής που υπηρέτησε με συνέπεια την αισθητική, την παιδεία και τον άνθρωπο.
Κρατώ στη μνήμη μου τον Γιάννη Χριστάκη τον οποίο συναναστράφηκα για επαγγελματικούς λόγους τα τελευταία χρόνια ως έναν άνθρωπο σχετικά χαμηλών τόνων, με ουσιαστική αγάπη για την τέχνη. Μέχρι το τέλος παρέμεινε δημιουργικός, ανήσυχος και γεμάτος ιδέες, πιστεύοντας ότι η τέχνη μπορεί να δώσει νόημα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Έτσι θα τον θυμόμαστε.
Λάμπρος Αναγνωστόπουλος
